kobieta w sukience zapinanej z tyłu na guziki

moteris suknele, užsagstyta ant nugaros

(kobieta w sukience zapinanej z tyłu na guziki).

W: Znad Wilii, kwartalnik, Wilno, 2007, s. 88

 

kobieta w sukience zapinanej z tyłu na guziki

 

 

dwie kobiety na peronie

 

pierwszej na oczach drugiej

rozpina się ostatni guzik sukienki w kolorze
pyłu z Hierapolis i zachodu słońca nad Efezem

jej pomarańczowo – złote brzegi

krok za krokiem odsłaniają ciało

czarny żagiel bielizny

unosi się i opada na falach słów –

rozpiął się pani guzik

proszę więc, niech pani…

i obce ręce łączą brzegi sukni jak dwa światy –

 

od kiedy odszedł ode mnie – mówi kobieta –

by zapinać suknie na przeźroczystych ciałach aniołów

zapinanie guzików boli

jak widok pustej o świcie poduszki

jak lęk przed zaproszeniem dla dwóch osób

i wtedy gdy ciało w objęciach własnych rąk

przybiera kształt niemocy

 

trzeba więc – mówi druga – pożegnać sukienki

zapinane z tyłu na guziki

i te z suwakami od lędźwi

po kark zacałowania
by – tak jak on – odeszły i tam pozostały

 

aż do czasu przyszłego

 

 

moteris suknele susagstyta ant nugaros

 

dvi moterys perone

 

vienai regint atsisega kitos

paskutinė suknelės saga Hierapolio

dulkių spalvos ir saulėlydžio virš Efezo

jos oranžiniai-aukso krantai

žingsnelis po žingsnelio atidengia kūną

juodos apatinuko burės

pakyla ir krenta ant žodžių bangos –

atsisegė jūsų saga

leiskite ponia jums...

ir svetimos rankos kaip du pasaulius sujungia suknelės krantus –

nuo tada kai palikęs mane – sako moteris –

sagsto suknias angelų – skaidrūs jų kūnai

skauda užsiseginėjant sagas

skauda tuščia vieta ant pagalvės švintant

kaip ir baimė sulaukti kvietimo dviems

kaip ir tada kai kūnas pačios apkabintas

įgauna negalios formą

 

tai reikia – sako kita – atsisveikinti su suknelėmis

su sagomis ant nugaros

ir tomis kurių užtrauktukai nuo klubų

iki nubučiuoto sprando

kad – kaip ir jis – išeitų ir ten pasiliktų

 

net iki būsimo laiko

 

( tłumaczenie: Birute Jonuskaite )

 
wstecz