"porządek świata”, „amputacja pamięci”

W: Topos, 2004, nr 3 – 4, s. 178 – 179

***

porządek świata

jest przemyślany w każdym szczególe

i nic tu nie dzieje się przypadkowo

tutaj czas jak antybiotyk
a przyjaciele niczym bandaż

ochraniają ranę

nawet bezpańskie teraz buty

pasują do stóp syna
i ta koszula w kratkę i sweter w serek

i po to by serce nie pękło

pęknie rura w ścianie

i jak soczewka skupi na sobie uwagę

podobnie jak wieczór literacki

i imieniny tych którzy niedawno

zbierali ciebie w rozproszonym świetle świec

i tak potoczy się życie
do ostatniej nocy i świtu ostatniego

aż staną zegary

do okna zastuka ptak

uniesie się delikatny obłok tam

skąd żadne listy nie dochodzą

zostanie marność dążeń

i zbyt mało ciebie dla mnie

i zbyt mało mnie dla ciebie

amputacja pamięci

czas jak chirurg

milimetr po milimetrze

odcina pamięć

i ani kropli krwi

a stygnące w chwili obrazy
tworzą galerię z napisem

zamknięte

i nic nie boli
bo znieczuleniem jest zdziwienie

że jednocześnie

żyć można i umierać

inaczej
być świadkiem własnych narodzin

znów dziwić się logice stworzenia
i niezbędnej obecności innych

wiedzieć że istnieją łzy

i nie płakać pod drzwiami

do przeszłych obrazów

odnaleźć klucz
i ze starannością muzealnika

dbać o detale każdego dnia

żyć